Izolacja społeczna osób starszych zwiększa ryzyko cukrzycy i zaburzeń glikemii
Samotność może wpływać na ryzyko cukrzycy u osób po 60. roku życia
Osoby starsze, które żyją w izolacji społecznej, są bardziej narażone na rozwój cukrzycy oraz zaburzenia gospodarki węglowodanowej – wynika z badania, które zostanie zaprezentowane w niedzielę podczas ENDO 2025, corocznego spotkania Amerykańskiego Towarzystwa Endokrynologicznego (Endocrine Society) w San Francisco.
– Izolacja społeczna i samotność zostały po pandemii COVID-19 uznane za istotne czynniki ryzyka zdrowotnego. Nasze wyniki podkreślają, jak ważne jest, aby lekarze dostrzegali izolację społeczną jako kluczowy społeczny determinant zdrowia przy opiece nad pacjentami starszymi – powiedziała główna autorka badania, dr Samiya Khan z Keck School of Medicine na Uniwersytecie Południowej Kalifornii w Los Angeles. – Te obserwacje są szczególnie istotne w kontekście szybko starzejącej się populacji zarówno w USA, jak i na całym świecie oraz powszechności zjawiska samotności i izolacji wśród osób starszych.
Khan zauważyła, że choć wcześniej prowadzono pojedyncze badania dotyczące związku między izolacją społeczną a cukrzycą, to omawiana praca jest jedną z pierwszych, które analizują powiązania izolacji z niewyrównaną glikemią, korzystając z reprezentatywnej dla całych Stanów Zjednoczonych próby. To sprawia, że uzyskane wyniki można odnosić do całej populacji USA.
Zespół badawczy przeanalizował dane z ogólnokrajowego badania zdrowia i żywienia NHANES (National Health and Nutrition Examination Survey) z lat 2003-2008. Jest to kompleksowy program badawczy, oceniający stan zdrowia i odżywienia dzieci oraz dorosłych w USA.
Analizą objęto dane 3 833 osób w wieku od 60 do 84 lat, co odpowiada około 38 milionom starszych mieszkańców Stanów Zjednoczonych. Po uwzględnieniu innych czynników ryzyka wykazano, że osoby żyjące w izolacji społecznej miały o 34% wyższe ryzyko zachorowania na cukrzycę i aż o 75% wyższe ryzyko niewyrównanej glikemii w porównaniu do osób nieizolowanych. Wyniki sugerują, że izolacja społeczna może być istotnym, choć często pomijanym czynnikiem ryzyka rozwoju cukrzycy i zaburzeń kontroli glikemii u osób starszych.
– Te obserwacje pokazują, jak ważne są relacje społeczne dla dobrostanu osób starszych – podkreśliła Khan. – Lekarze powinni uwzględniać izolację społeczną jako potencjalny czynnik ryzyka zarówno cukrzycy, jak i zaburzeń gospodarki węglowodanowej u starszych pacjentów.
Źródło: The Endocrine Society
