Połączenie semaglutydu z bimagrumabem może zwiększać utratę tkanki tłuszczowej przy jednoczesnym zachowaniu masy beztłuszczowej u dorosłych z otyłością

Najnowsze badanie kliniczne wykazało, że terapia skojarzona obejmująca agonistę receptora GLP-1 – semaglutyd – oraz bimagrumab, przeciwciało blokujące szlaki sygnalizacji aktywiny, prowadzi do większej redukcji masy ciała przy jednoczesnym zachowaniu masy beztłuszczowej, w tym mięśni szkieletowych i tkanki łącznej. Wyniki opisano w pracy „Bimagrumab and semaglutide alone or in combination for the treatment of obesity: a phase 2 randomized clinical trial”, opublikowanej w czasopiśmie Nature Medicine.

Autor pracy, dr Steven Heymsfield z Pennington Biomedical Research Center, przedstawił wyniki badania BELIEVE, które wskazują, że połączenie tych dwóch leków może ograniczać utratę masy beztłuszczowej obserwowaną w trakcie terapii opartych na agonistach GLP-1.

Problem utraty masy mięśniowej w trakcie terapii GLP-1

Leki z grupy agonistów receptora GLP-1 stały się jednym z najskuteczniejszych narzędzi farmakologicznych w leczeniu otyłości. Ich działanie obejmuje m.in. zmniejszenie apetytu, spowolnienie opróżniania żołądka oraz poprawę kontroli glikemii.

Jednak istotnym ograniczeniem tych terapii jest fakt, że znaczna część redukcji masy ciała może wynikać z utraty masy beztłuszczowej. Szacuje się, że nawet do 40% utraconej masy ciała podczas terapii GLP-1 może pochodzić z masy mięśniowej lub innych elementów masy beztłuszczowej.

Badanie opisane w Nature Medicine sugeruje jednak, że jednoczesne zastosowanie semaglutydu i bimagrumabu może prowadzić do znaczącej redukcji masy ciała w okresie 72 tygodni przy zachowaniu masy mięśniowej.

Jak podkreśla dr Steven Heymsfield:

Leczenie otyłości tradycyjnie koncentrowało się na liczbie widocznej na wadze. Pacjenci z otyłością, u których istnieje ryzyko obniżonej masy mięśniowej wpływającej zarówno na funkcję metaboliczną, jak i sprawność fizyczną, mogą odnieść korzyści z terapii maksymalizujących redukcję tkanki tłuszczowej przy jednoczesnym zachowaniu mięśni szkieletowych.

Badacz zwrócił uwagę, że oba leki działają poprzez odmienne mechanizmy biologiczne, a ich połączenie przynosi efekt addytywny – zarówno w zakresie redukcji tkanki tłuszczowej, jak i ochrony masy beztłuszczowej.

Projekt i przebieg badania BELIEVE

Uczestników badania podzielono na kilka grup terapeutycznych.

Część pacjentów otrzymywała wyłącznie bimagrumab, część wyłącznie semaglutyd, a pozostali terapię skojarzoną obu leków.

Wyniki pokazały wyraźne różnice między strategiami leczenia:

• bimagrumab w monoterapii – średnia redukcja masy ciała o 10,8%, przy czym całość utraty masy pochodziła z tkanki tłuszczowej, a masa beztłuszczowa wzrosła o 2,5%;
• semaglutyd w monoterapii – średnia utrata masy ciała wyniosła 15,7%, z czego 71,8% stanowiła tkanka tłuszczowa;
• terapia skojarzona – średnia redukcja masy ciała osiągnęła 22,1%, przy czym aż 92,8% utraty stanowiła tkanka tłuszczowa, a masa beztłuszczowa była w dużym stopniu zachowana.

Badanie miało charakter randomizowanego, podwójnie zaślepionego badania kontrolowanego placebo.

Leki podawano w dwóch poziomach dawkowania:

• bimagrumab: 10 mg/kg lub 30 mg/kg, podawany co 12 tygodni;
• semaglutyd: 1,0 mg lub 2,4 mg, podawany raz w tygodniu.

Różne kombinacje dawek doprowadziły do powstania dziewięciu randomizowanych grup terapeutycznych.

Korzyści metaboliczne wykraczające poza redukcję masy ciała

Oprócz redukcji masy ciała u uczestników badania odnotowano również korzystne zmiany metaboliczne i zapalne.

Stwierdzono między innymi:

• do 83% spadku stężenia wysokoczułego białka C-reaktywnego (hsCRP) – ważnego markera stanu zapalnego związanego z ryzykiem sercowo-naczyniowym;
• istotny wzrost stężenia adiponektyny, hormonu białkowego poprawiającego wrażliwość na insulinę i wspierającego metabolizm lipidów;
• poprawę parametrów metabolicznych u osób ze stanem przedcukrzycowym.

W podgrupie pacjentów z cechami prediabetes część schematów terapii skojarzonej doprowadziła do 100-procentowej normalizacji glikemii, co oznaczało powrót do normoglikemii u wszystkich uczestników z tym zaburzeniem na początku badania.

Profil bezpieczeństwa i działania niepożądane

Terapia skojarzona była generalnie dobrze tolerowana, a działania niepożądane były zgodne z wcześniej znanymi profilami bezpieczeństwa obu leków.

W grupach otrzymujących bimagrumab częściej obserwowano jednak pewne zdarzenia niepożądane, w tym:

• łagodny lub umiarkowany trądzik,
• skurcze mięśni.

Autorzy badania podkreślają konieczność dalszych badań klinicznych w celu dokładniejszego określenia częstości i mechanizmów tych działań niepożądanych.

Nowe podejście do oceny skuteczności leczenia otyłości

Wyniki badania wskazują również na potrzebę zmiany podejścia do oceny skuteczności terapii otyłości.

Zdaniem autorów wskaźniki takie jak masa ciała czy BMI nie oddają w pełni efektów leczenia. Znacznie bardziej informacyjne mogą być pomiary składu ciała, pozwalające odróżnić utratę tkanki tłuszczowej od utraty masy mięśniowej.

Badanie zostało sfinansowane przez Eli Lilly and Company. Projekt badania przygotowała firma Versanis Bio, będąca spółką zależną Eli Lilly. Versanis Bio nadzorowała przebieg badania klinicznego oraz częściowo finansowała projekt przed przejęciem przez Lilly.

Źródło: Nature Medicine, Bimagrumab plus semaglutide alone or in combination for the treatment of obesity: a randomized phase 2 trial
DOI: http://dx.doi.org/10.1038/s41591-026-04204-0