Semaglutyd i tirzepatyd u dorosłych z CFRD: badacze obserwowali poprawę FEV1

U dorosłych z cukrzycą związaną z mukowiscydozą (CFRD) leczonych semaglutydem lub tirzepatydem obserwowano po 6 miesiącach poprawę czynności płuc oraz zmniejszenie BMI. Retrospektywna analiza 23 pacjentów wskazuje, że większa redukcja BMI i osiągnięcie dawki terapeutycznej wiązały się z większą poprawą FEV1. Wyniki nie pozwalają jednak wykazać związku przyczynowego.

Semaglutyd i tirzepatyd w CFRD

Cukrzyca związana z mukowiscydozą (ang. cystic fibrosis-related diabetes, CFRD) jest odrębnym zaburzeniem gospodarki węglowodanowej występującym u osób z mukowiscydozą. Naukowcy z University of Texas Southwestern Medical Center przeanalizowali odpowiedź na leczenie agonistami receptora GLP-1 u dorosłych z CFRD, zwracając szczególną uwagę nie tylko na parametry metaboliczne, ale także na czynność płuc.

Retrospektywne badanie kohortowe objęło 23 dorosłych pacjentów z CFRD. Mediana wieku wynosiła 38 lat, a 61% badanych stanowiły kobiety. Semaglutyd otrzymywało 12 osób, natomiast tirzepatyd 11. Leczenie prowadzono przez co najmniej 6 miesięcy.

FEV1 wzrosło, a BMI się zmniejszyło

Po 6 miesiącach mediana FEV1 wyrażonego jako procent wartości należnej (ppFEV1) zwiększyła się z 72% do 79%. Mediana wewnątrzosobniczej poprawy FEV1 wyniosła 6,0 punktu procentowego.

Równocześnie mediana wskaźnika masy ciała (BMI) zmniejszyła się z 27,2 do 24,8 kg/m².

Analiza wykazała, że większe zmniejszenie BMI było związane z większą poprawą FEV1. Zależność wynosiła β = -2,08 na zmianę BMI o 1 kg/m², przy 95% CI od -3,15 do -1,01 i p = 0,001.

Dawka terapeutyczna również miała znaczenie

Istotnym czynnikiem okazało się także osiągnięcie dawki terapeutycznej leku. U tych pacjentów poprawa FEV1 była o 6,23 punktu procentowego większa w porównaniu z grupą odniesienia (95% CI 2,24-10,23; p = 0,004).

Co istotne, zależność między dawką terapeutyczną a poprawą FEV1 utrzymywała się również po uwzględnieniu zmiany BMI. Autorzy wskazują więc, że sama redukcja masy ciała może nie wyjaśniać całej obserwowanej zależności.

Jak interpretować wyniki?

Badanie miało charakter retrospektywny, eksploracyjny i niekontrolowany. Obejmowało jedynie 23 osoby, dlatego nie można na jego podstawie stwierdzić, że semaglutyd lub tirzepatyd bezpośrednio powodują poprawę czynności płuc.

Nie można również na podstawie tych danych porównywać skuteczności semaglutydu i tirzepatydu ani traktować agonistów GLP-1 jako terapii pulmonologicznej mukowiscydozy.

Znaczenie dla diabetologii

Wyniki są jednak interesujące z perspektywy diabetologicznej, ponieważ pokazują możliwe powiązanie odpowiedzi metabolicznej na terapię agonistami GLP-1 z parametrami czynności płuc u osób z CFRD. Autorzy wskazują na potrzebę prospektywnych, kontrolowanych badań, które pozwolą określić, czy obserwowana zależność ma charakter przyczynowy.

Więcej informacji i szersze omówienie badania:
Semaglutyd i tirzepatyd u dorosłych z CFRD w mukowiscydozie – pełny artykuł w OddechZycia.pl