Zaburzenia biochemiczne w nefropatii cukrzycowej – porównanie z innymi fenotypami klinicznymi

Przewlekła cukrzyca charakteryzuje się utrzymującą się hiperglikemią oraz zaburzeniami metabolicznymi, które zwiększają ryzyko rozwoju powikłań narządowych, w tym nefropatii. Celem niniejszego badania była ocena kluczowych parametrów biochemicznych u uczestników z nefropatią cukrzycową (DNp), cukrzycą bez cech uszkodzenia nerek – grupa kontrolna cukrzycowa (DC), nefropatią niecukrzycową – grupa kontrolna nefropatyczna (NC) oraz w grupie zdrowych ochotników (HC).

Metody
Przeprowadzono prospektywne badanie kliniczno-kontrolne obejmujące 200 uczestników, podzielonych na cztery grupy: DNp, NC, DC oraz HC. Oceniano parametry biochemiczne, w tym stężenie glukozy, hemoglobiny glikowanej (HbA1c), metabolitów przemiany azotowej, białek, enzymów, elektrolitów oraz lipidów. Analizy wykonano przy użyciu analizatora chemicznego Advia 1800 (Siemens, Niemcy) z zastosowaniem standardowych zestawów odczynnikowych.

Wyniki
Spośród czterech analizowanych grup pacjenci z DNp wykazywali najwyższe wartości glikemii na czczo (178,75 ± 61 mg/dL), hemoglobiny glikowanej (8,13 ± 1,7%), kreatyniny (5,67 ± 1,8 mg/dL) oraz azotu mocznikowego we krwi (72,02 ± 22,8 mg/dL), co wskazuje na niewyrównaną kontrolę metaboliczną oraz istotne upośledzenie funkcji nerek.

W grupie DC stwierdzono natomiast podwyższone wartości glikemii przygodnej (280 ± 3,1 mg/dL).

W grupie NC obserwowano zwiększone stężenia markerów zapalnych, w tym białka C-reaktywnego (CRP 6,35 ± 6,3 mg/L) oraz dehydrogenazy mleczanowej (LDH 1216,43 ± 634 U/L), co może odzwierciedlać aktywność procesu zapalnego oraz uszkodzenie komórkowe niezwiązane bezpośrednio z hiperglikemią.

W porównaniu z pozostałymi grupami pacjenci z DC prezentowali najbardziej nasilone zaburzenia lipidowe. Stwierdzono podwyższone stężenia triglicerydów (230,67 ± 59 mg/dL), lipoprotein o bardzo małej gęstości (VLDL 48,5 ± 16,5 mg/dL), lipoprotein o małej gęstości (LDL 107,41 ± 16 mg/dL) oraz cholesterolu całkowitego (169 ± 19 mg/dL).

Analizę statystyczną przeprowadzono z wykorzystaniem jednoczynnikowej analizy wariancji (ANOVA), a następnie testu t-Studenta w celu oceny różnic pomiędzy grupami. Za istotne statystycznie uznawano wartości P < 0,05.

Wnioski
Badanie wykazało, że pacjenci z nefropatią cukrzycową charakteryzują się najbardziej nasilonymi zaburzeniami biochemicznymi w porównaniu zarówno z pacjentami z cukrzycą bez uszkodzenia nerek, jak i osobami zdrowymi. W grupie DNp stwierdzono istotnie podwyższone wskaźniki glikemiczne oraz wyraźnie upośledzoną funkcję nerek.

Markery zapalne i enzymatyczne różniły się pomiędzy grupami – CRP było podwyższone zarówno w DNp, jak i NC, natomiast najwyższe wartości LDH odnotowano w NC. Profil lipidowy wykazywał odrębne wzorce w poszczególnych grupach: grupa DC prezentowała najbardziej wyraźną dyslipidemię z najwyższymi stężeniami lipidów, podczas gdy w DNp obserwowano najniższe ich wartości, co może odzwierciedlać zaawansowaną niewydolność nerek i zmiany metaboliczne towarzyszące progresji choroby.

Źródło: Exploratory Research and Hypothesis in Medicine, Biochemical Parameters in Patients with Diabetic Nephropathy versus Individuals with Diabetes Alone, Non-diabetic Nephropathy, and Healthy Controls
DOI: http://dx.doi.org/10.14218/ERHM.2025.00033